Herinneringsspecialisten
19 juni 2019
Lidmaatschap
19 juni 2019

Lieve herinneringsspecialisten,

‘Hoe kom je erbij om zoiets te gaan doen?’ Een reactie die ik vaak van mensen krijg, wanneer ik hen over Bij Leven Vaarwel vertel. Daarmee bedoelende: waarom kies je niet een wat vrolijker beroep? Een kort maar krachtig antwoord heb ik er helaas nog steeds niet op bedacht. 

Toen ik twaalf was, schreef ik mijn eerste afscheidsbrief. Niet omdat het op dat moment logisch was dat ik – zo jong nog en kerngezond – zou komen te overlijden. Wel omdat ik toen al met alles rekening hield. Niets is zeker in dit leven. Dat leek me zeker.

Mijn wens om herinnerd te worden
Het idee om mijn toekomstige nabestaanden niet met lege handen achter te laten wanneer ik deze wereld verlaat, heeft bij mij altijd gespeeld. Zoals ik in mijn leven altijd op zoek ben naar verbinding met anderen, is het ook mijn grootste wens om na mijn overlijden verbonden te blijven met de mensen die ik bij leven heb liefgehad. Ik wil herinnerd worden.   

Persoonlijke ervaring
Daarnaast heb ik verscheidene mensen verloren die me dierbaar waren. Mijn hartsvriendin. Plots. Maar ook een vriendin die na een lang ziektebed overleed en een 5-jarige dochter achterliet. Ik heb kunnen ervaren hoe het voelt om iemand te missen die er zo ontzettend definitief niet meer is. Van mijn hartsvriendin heb ik jammer genoeg geen bewegende beelden. Haar lach, haar stem, ze zitten opgeslagen in mijn hart. Ik weet dat het mij getroost zou hebben, als ik een tastbare herinnering van haar had gehad. Eentje die ze zelf bij leven had gecreëerd om mij na haar dood te troosten. En om me te vertellen dat ze nooit ver weg zou zijn, ondanks het afscheid. Natuurlijk verschilt de behoefte hieraan voor ieder persoonlijk. Maar als ik met Bij Leven Vaarwel vele anderen dat ‘gemiste kans’-gevoel kan besparen, is mijn persoonlijke missie geslaagd. 

Creatief
Als tiener wilde ik musicalzangeres worden. Net als Lea Salonga (‘Miss Saigon’), naar wie ik een van mijn tweelingdochters heb vernoemd. (De andere dochter vernoemde ik overigens met haar tweede naam naar mijn overleden hartsvriendin.)  Zingen, pianospelen, maar ook schrijven, illustreren, schilderen, later kwamen daar filmen en fotograferen bij: ik voel me het meest thuis in de wereld van creatie. Toch koos ik als onzekere puber voor een ‘veilige’ studie: Communicatie (afstudeerrichting Creatief, dat dan weer wel). Een richting die me zonder twijfel zou verzekeren van een baan. Tijdens mijn afstudeerstage bij een reclamebureau ontmoette ik Joris. 

Werkervaring
Na het verlaten van het reclamebureau heb ik gewerkt als o.a. eindredacteur bij verschillende tijdschriften, communicatieadviseur bij diverse organisaties (waaronder een jeugdzorginstelling), freelance journalist, freelance illustrator en de laatste jaren ook als videograaf en fotograaf. Vorig jaar werd ik genomineerd op de VIVA400-lijst (in de categorie Creatieven) voor het werk dat ik met VaarwelVideo (de voorloper van Bij Leven Vaarwel) heb gedaan.

Dus ja. Hoe kom ik erbij om zulk werk te doen als dit? Hoe kom ik erbij om elke dag weer met onuitputtelijke passie bezig te zijn met het vormgeven van een organisatie waarin ik met heel mijn hart geloof? Bij Leven Vaarwel is niet meer en niets minder dan het logische gevolg van alles wat ik tot nu toe gedaan en nagestreefd heb. Het was onvermijdelijk dat ik me zou gaan toeleggen op Herinneringen als thema. Als professie. En dat ik met liefde mede-creatieven zou gaan ondersteunen en inspireren in hun werk als herinneringsspecialist. Juist omdat ik zelf weet hoe fijn het is om je gave in te zetten voor iets goeds. Iets dat er echt toe doet. 

Wendy Maria Dekker
Medeoprichter Bij Leven Vaarwel
wendy@bijlevenvaarwel.nl 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *